Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 stycznia 2007 r.
|
| Sygn. akt K 17/06 |
Uzasadnienie:
I
1. Rzecznik Praw Obywatelskich wnioskiem z 5 czerwca 2006 r. zakwestionował zgodność art. 261 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997
r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) w zakresie, w jakim przewiduje
trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego, z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji.
W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich, przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie zamyka drogę dochodzenia roszczenia o odszkodowanie
na drodze sądowej po bezskutecznym upływie trzydziestodniowego terminu zawitego do wniesienia powództwa i żądania naprawienia
szkody powstałej wskutek wadliwego działania organów administracji publicznej.
Przepis ten ogranicza zatem realizację praw zagwarantowanych w Konstytucji, a zwłaszcza w art. 77 ust. 1 Konstytucji, który
stanowi, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy
publicznej. Wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenie czasowe, zdaniem RPO, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą
równości oraz zasadą równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych. Prowadzi bowiem do niedopuszczalnego zróżnicowania sytuacji
prawnej poszkodowanych w zakresie prawa do naprawienia szkody, w zależności od tego, czy chodzi o szkodę wyrządzoną działaniami
organów podatkowych, za którą ponoszą one odpowiedzialność, czy też o szkodę powstałą z winy innej strony postępowania podatkowego.
W ocenie RPO niewątpliwie w uprzywilejowanej sytuacji są poszkodowani, jeżeli winę za powstanie okoliczności stanowiącej przesłankę
uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji ponosi inna strona postępowania. Zgodnie
bowiem z art. 260 § 3 ordynacji podatkowej – stronie, która poniosła szkodę, służy roszczenie o odszkodowanie od strony winnej
powstania tej okoliczności. Wówczas może być ono dochodzone przed sądem powszechnym (art. 260 § 3 zdanie 2 ordynacji podatkowej)
i nie podlega takiemu ograniczeniu czasowemu, jak w wypadku, gdy