Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 14 października 2010 r.
|
| Sygn. akt K 17/07 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Krajowa Rada Komornicza 12 lutego 2007 r. wystąpiła z wnioskiem o zbadanie zgodności art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca
2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.
U. Nr 179, poz. 1843; dalej: ustawa o skardze na naruszenie prawa strony) z art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Wnioskodawca upatruje niekonstytucyjność w pozbawieniu komornika prawa do zaskarżenia orzeczenia sądu wydanego w pierwszej
instancji w sprawie przyznania od niego „odszkodowania” w razie uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego
przez komornika, a co za tym idzie pozbawieniu go prawa do zaskarżenia pierwszoinstancyjnego orzeczenia oraz rozpoznania sprawy
w sądowym postępowaniu dwuinstancyjnym.
Wnioskodawca w zaskarżonym przepisie upatruje nie tylko naruszenie wskazanych we wniosku zasad konstytucyjnych, ale również
wprowadzenie swoistej sankcji wyrażonej w braku możliwości zaskarżenia postanowienia o przyznaniu skarżącemu „odszkodowania”
za prowadzone przez komornika na jego własny rachunek postępowania egzekucyjnego.
Wnioskodawca przytacza również uzasadnienie wprowadzonego rozwiązania, z którego wywodzi wniosek, że brzmienie przepisów ustawy
o skardze na naruszenie prawa strony miało na celu ograniczenie prawa do sądu w imię szybkości prowadzonego postępowania sądowego.
Takie podejście mogłoby, zdaniem wnioskodawcy, być usprawiedliwione, gdyby dotyczyło „odszkodowań” wypłacanych przez sądy
(de facto Skarb Państwa), a nie komornika jako obywatela.
2. Marszałek Sejmu pismem z 18 czerwca 2008 r. wniósł o stwierdzenie zgodności kwestionowanego przepisu ze wskazanymi we wniosku
wzorcami kontroli.
Marszałek Sejmu przypomniał, że zaskarżony przepis wykluczający zaskarżenie na postanowienie sądu w sprawie przyznania odszkodowania
od komornika w razie uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez komornika został wprowadzony aktem
właściwej rangi, czyli ustawą. Następnie odniósł się do genezy tej ustawy, której punktem wyjścia był art. 45 Konstytucji