Wyrok TK z dnia 29 kwietnia 1998, sygn. K 17/97

Wnioskiem z 18 kwietnia 1997 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że przepisy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50; zm.: z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 129, poz. 599; z 1994 r. Nr 132, poz. 670; z 1995 r. Nr 44, poz. 231; Nr 142, poz. 702, Nr 142, poz. 703; z 1996 r. Nr 137, poz. 640, z 1997 r. Nr 44, poz. 431, Nr 111, poz. 722, Nr 123, poz. 776, Nr 123, poz. 780, Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943, Nr 162, poz. 1104), zwanej dalej “ustawą o podatku od towarów i usług”, w części dotyczącej ustalenia “dodatkowego zobowiązania podatkowego” przez organ skarbowy, są niezgodne z art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z 17 października 1992 r. przez to, że nakładając w trybie administracyjnym przez organy podatkowe “sankcje skarbowe”, będące w rzeczywistości karami pieniężnymi, wprowadziły do tej ustawy przepisy karne, które nie odpowiadają wymogom stawianym takim przepisom przez demokratyczne państwo prawa i naruszają zasadę sprawiedliwości proceduralnej będącą elementem państwa prawnego.

Art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi:

“5. W razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, urząd skarbowy lub urząd kontroli skarbowej określa wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia.

6. W razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty