Wyrok TK z dnia 18 stycznia 2000, sygn. K 17/99

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 39a ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych w części dotyczącej osób prowadzących działalność gospodarczą (tekst jednolity z 1998 r. Dz.U. Nr 120, poz. 787; zm.: Nr 162, poz. 1119; z 1999 r. Nr 111, poz. 1281) z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483).

W przytoczonym wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich zarzuca, że przepis art. 39a ust. 2 ustawy o najmie lokali mieszkaniowych i dodatkach mieszkaniowych w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych oraz ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2000 (Dz.U. Nr 162, poz. 1119), w części dotyczącej osób prowadzących działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, gdyż przyjmuje, iż do ustalenia uprawnień do dodatku mieszkaniowego nie jest konieczne ustalenie rzeczywistego dochodu na członka rodziny, a tylko przyjmuje, że jest to kwota dochodu nie niższa od zadeklarowanej do wymiaru na ubezpieczenie społeczne. W przypadku gdy określona osoba w rodzinie nie podlega ubezpieczeniu społecznemu – “nie niższa od kwoty najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne na podstawie odrębnych przepisów”. Zdaniem wnioskodawcy, taka formuła ustalania dochodu dla osób prowadzących działalność gospodarczą, tylko z pozoru nie budzi zastrzeżeń. Problem polega na tym, że dochód w ten sposób deklarowany nie zawsze odpowiada rzeczywistemu dochodowi osiąganemu przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą.

Kwestie związane z ustalaniem składek na ubezpieczenie społeczne oraz podstawę ich wymiaru regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze