Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 kwietnia 2002 r.
|
| Sygn. akt K 18/01 |
Uzasadnienie:
I
1. Wnioskodawca zarzucił, że przepis art. 51 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych, zakładach wzajemnych i
grach na automatach (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm.), zwanej dalej “ustawą o grach losowych”, jest niezgodny z art.
92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że upoważnia organ władzy wykonawczej do stanowienia norm prawnych wykraczających poza
ramy przepisów wydawanych tylko w celu wykonania ustawy. Ponadto nie zawiera wytycznych dotyczących treści aktu, co nadaje
mu charakter blankietowy. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i poglądów doktryny prawa wnioskodawca wskazał,
że na ustawodawcy ciąży obowiązek takiego zredagowania przepisu upoważnienia, aby wyznaczał pewne minimum unormowań, jakie
muszą być zawarte w treści rozporządzenia. Wytyczne, co do materialnego kształtu regulacji, która ma być przedmiotem rozporządzenia,
nie muszą być zawarte w przepisie formułującym upoważnienie, bowiem możliwe jest także ich zamieszczenie w innych przepisach
ustawy pod warunkiem, że pozwala to na zrekonstruowanie ich treści. Zdaniem wnioskodawcy, ani zakwestionowane upoważnienie
nie zawiera w swej treści wytycznych, ani nie można ich zrekonstruować w oparciu o inne przepisy ustawy. Uzasadnia to twierdzenie
wnioskodawcy, że ustawodawca pozostawił Ministrowi Finansów pełną swobodę w kształtowaniu treści rozporządzenia oraz że upoważnienie
ma charakter blankietowy, co czyni ten przepis niezgodnym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Mając na uwadze, że zakwestionowany przepis ustanowiony został przed wejściem w życie Konstytucji RP wnioskodawca podniósł,
że również na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów konstytucyjnych blankietowy charakter upoważnienia stanowił również
o jego niekonstytucyjności.
2. Następny zarzut dotyczy niekonstytucyjności całego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 października 2000 r. w sprawie
zasad ewidencjonowania napiwków w kasynach gry (Dz. U. Nr 95, poz. 1050), zwanego dalej “rozporządzeniem”, z tego powodu,
że nie zostało ono wydane w celu