Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 grudnia 2018 r.
|
| Sygn. akt K 19/16 |
Uzasadnienie
I
1. W piśmie z 6 kwietnia 2016 r. grupa senatorów wniosła o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że art. 1 § 2 zdanie
drugie ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 177; dalej: p.p.) jest niezgodny z art. 2, art.
7 i art. 146 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 pkt 7 Konstytucji.
2. W piśmie z 18 kwietnia 2016 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik) wniósł o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny
niezgodności:
a) art. 7 § 2-5 w związku z art. 13 § 1 i 2 p.p. w zakresie, w jakim nakłada na prokuratora obowiązek wykonywania wydawanych
przez Ministra Sprawiedliwości, sprawującego urząd Prokuratora Generalnego, poleceń dotyczących treści czynności procesowej,
z zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji oraz z art. 149 ust. 1 Konstytucji,
b) art. 8 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p. w zakresie, w jakim uprawnia Ministra Sprawiedliwości, sprawującego urząd Prokuratora
Generalnego, do zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora podległego, z zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa wynikającą
z art. 2 Konstytucji oraz z art. 149 ust. 1 Konstytucji,
c) art. 9 § 2 w związku z art. 13 § 2 p.p. w zakresie, w jakim uprawnia Ministra Sprawiedliwości, sprawującego urząd Prokuratora
Generalnego, do przejmowania spraw prowadzonych przez prokuratorów podległych, z zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa
wynikającą z art. 2 Konstytucji oraz z art. 149 ust. 1 Konstytucji,
d) art. 12 § 1 p.p. w części zawierającej słowa: „a w szczególnie uzasadnionych przypadkach także innym osobom”, z art. 2
oraz z art. 47 i art. 51 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
e) art. 12