Wyrok TK z dnia 09 września 2004, sygn. K 2/03

1. W dniu 7 stycznia 2003 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.; dalej: ustawa o radiofonii i telewizji) w zakresie, w jakim upoważnia Krajową Radę Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) do określania opłat abonamentowych, z art. 213 ust. 1 i art. 217 Konstytucji oraz art. 48 ust. 3 tej ustawy z art. 92 ust. 1, art. 213 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji.

Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich regulacja zawarta w art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy o radiofonii i telewizji ustanawia kompetencję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do określania opłat abonamentowych. W opinii Rzecznika opłata abonamentowa ma postać daniny publicznej i powinna być uregulowana w ustawie. Dodatkowo art. 48 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji formułuje wprost upoważnienie dla KRRiT do określania w drodze rozporządzenia między innymi wysokości opłaty abonamentowej, a także przypadków, w których umarza się zaległości w płatności tych opłat. Według RPO powyższe kwestie powinny być uregulowane materią ustawową. W ocenie Rzecznika zakwestionowane przepisy naruszają art. 213 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji. Niezgodność z art. 213 ust. 1 Konstytucji Rzecznik Praw Obywatelskich wywodzi z tego, że – jego zdaniem – brak jest związku pomiędzy realizacją konstytucyjnego zadania KRRiT „stania na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w radiofonii i telewizji” a ustalaniem opłat abonamentowych.

Ponadto, według Rzecznika, przepis art. 48 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji nie spełnia wymogów z art. 92 ust. 1 Konstytucji, ponieważ zawarte w nim upoważnienie ma charakter blankietowy, zaś z treści