Wyrok TK z dnia 23 marca 1999, sygn. K 2/98

1. Naczelna Rada Aptekarska, na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), wniosła o stwierdzenie, że przepisy art. 29 ust. 2a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej “ustawą o VAT” oraz art. 104a Ustawy Karnej Skarbowej z dnia 26 października 1971 r. (tj. Dz.U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103 ze zm.), zwaną dalej “uks”, w zakresie w jakim odnoszą się one do podatników prowadzących apteki są niezgodne z art. 38 i art. 68 ust. 1 konstytucji, albowiem naruszają konstytucyjnie gwarantowane każdemu człowiekowi prawo do ochrony życia i zdrowia oraz z art. 2 konstytucji, gdyż naruszają wypływające zeń zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez to państwo prawa oraz proporcjonalności, będące składową konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego.

W ocenie Naczelnej Rady Aptekarskiej przepisy art. 29 ust. 2a ustawy o podatku VAT oraz art. 104a uks przewidujące zakaz sprzedaży środków farmaceutycznych i materiałów medycznych w przypadku braku możliwości zarejestrowania obrotu tymi środkami i materiałami przy użyciu kas rejestrujących i sankcje karne za naruszenie tego zakazu, nie uwzględniają specyfiki sprzedaży leków. Przepisy te uniemożliwiają aptekom wywiązywanie się z ich podstawowej funkcji, a mianowicie zapewnienia dostępności do leków osobom chorym, których życie lub zdrowie zostały zagrożone, a który to obowiązek nakładają na apteki przepisy art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy z