Wyrok TK z dnia 14 grudnia 2010, sygn. K 20/08

1. Krajowa Rada Komornicza (dalej: KRK), wnioskiem z 30 listopada 2007 r., zgodnie z uchwałą nr 402/III z 12 września 2007 r., wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 37b oraz art. 85 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191, ze zm., dalej: ustawa o komornikach albo u.k.s.e.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 24 maja 2006 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 135, poz. 949; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 17 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 21 ust. 1 i w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz preambułą Konstytucji w części odnoszącej się do zasady pomocniczości, przez to, że – w celu innym niż umacnianie samorządowej wspólnoty osób wykonujących zawód komornika – nakładają na osobę prawną samorządu komorniczego obowiązek nieodpłatnego wykonywania zadania publicznego niewchodzącego w zakres sprawowania pieczy nad należytym sprawowaniem zawodu komornika, mimo iż nie jest to konieczne w demokratycznym państwie prawnym dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności lub praw innych osób, a nałożenie tego obowiązku narusza istotę własności i innych praw majątkowych przysługujących osobie prawnej samorządu komorniczego.

Zaskarżone przepisy nakładają na KRK obowiązek przechowywania akt spraw komorniczych, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zbędnych urządzeń ewidencyjnych (dalej: akta spraw zakończonych) przez okres konieczny ze względu na rodzaj i charakter sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródła informacji. Według wnioskodawcy, zadanie to wykracza poza zakres konstytucyjnie określonych funkcji samorządu zawodowego, czyli reprezentowania osób wykonujących zawód zaufania publicznego oraz sprawowania pieczy nad