Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że mechanizm wygaśnięcia roszczenia odszkodowawczego za wywłaszczone nieruchomości drogowe po upływie terminu do złożenia wniosku, bez powiązania z wydaniem decyzji potwierdzającej wywłaszczenie, jest zgodny z konstytucyjną zasadą słusznego odszkodowania, proporcjonalności i poprawnej legislacji.
Istota
Rzecznik Praw Obywatelskich zakwestionował art. 73 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające, który reguluje wygaśnięcie roszczenia o odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, jeśli wniosek nie został złożony do 31 grudnia 2005 r. Zarzucał, że przepis pozwala na wygaśnięcie roszczenia przed wydaniem decyzji wojewody potwierdzającej przejście…
📖jeszcze 109 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12, poz. 136, Nr 17, poz. 228, Nr 19, poz. 239, Nr 52, poz. 632, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1312, z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 100, poz. 1084, Nr 111, poz. 1194 i Nr 145, poz. 1623 oraz z 2009 r. Nr 31, poz. 206) jest zgodny z art. 21 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wywodzoną z niego zasadą poprawnej legislacji.
1. Pismem z 30 listopada 2009 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: RPO lub wnioskodawca) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego
o stwierdzenie niezgodności art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące
administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.; dalej: przepisy wprowadzające) w zakresie, w jakim zezwala na wygaśnięcie
roszczenia o odszkodowanie przed wydaniem decyzji potwierdzającej nabycie prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę
publiczną przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, z art. 2 i art. 21 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3
Konstytucji.
Zdaniem RPO, choć art. 73 ust. 4 przepisów wprowadzających był już przedmiotem analiz Trybunału Konstytucyjnego (wyroki: z
14 marca 2000 r., sygn. P 5/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 60, s. 252 i n. oraz z 20 lipca 2004 r., sygn. SK 11/02, OTK ZU nr
7/A/2004, poz. 66, s. 856 i n.), to jednak w warunkach niniejszej sprawy nie zachodzi przesłanka umorzenia postępowania wynikająca
z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK). Brak tożsamości podmiotów inicjujących kontrolę konstytucyjności stoi na przeszkodzie zastosowaniu zasady powagi
rzeczy osądzonej. Oznaczony zaś w petitum wniosku zakres zaskarżenia, wzorce kontroli oraz podniesione w uzasadnieniu argumenty nie są tożsame z tymi, które były analizowane
przez Trybunał Konstytucyjny w sprawach o sygn. P 5/99 oraz SK 11/02. W ocenie wnioskodawcy, brak zatem podstaw do umorzenia
postępowania ze względu na zasadę ne bis in idem.