Postanowienie TK z dnia 30 listopada 2021, sygn. K 20/19

1. We wniosku wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 6 listopada 2018 r., Krajowa Komisja Wykonawcza Związku Zawodowego Funkcjonariuszy oraz Pracowników Straży Miejskich i Gminnych (dalej: wnioskodawca) zwróciła się o zbadanie zgodności art. 13 w związku z art. 4 i w związku z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 965, ze zm.; dalej: ustawa pomostowa, u.e.p.) wraz z załącznikiem nr 2 do tej ustawy w zakresie, w jakim „wśród prac o szczególnym charakterze, wymagających szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej związane[j] z procesem starzenia się, pomija pracę funkcjonariuszy straży gminnych, powołanych na podstawie” ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1383, ze zm.; dalej: u.s.g.), z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Wnioskodawca zarzucił ustawodawcy naruszenie zakazu dyskryminacji w kształtowaniu systemu pomostowych uprawnień emerytalnych przez pominięcie funkcjonariuszy straży miejskich i gminnych. Dowodzi, że sytuacja faktyczna tych funkcjonariuszy jest zbliżona do sytuacji formacji wymienionych w art. 13 u.e.p., ze względu na wykonywanie tych samych zadań, które powierza się policjantom w art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, ze zm.; dalej: ustawa o Policji). Zatem odmienne potraktowanie strażników miejskich (i gminnych) sprzeczne jest z konstytucyjną zasadą równości oraz zakazem dyskryminacji podmiotów podobnych. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wnioskodawca wskazał, że Trybunał w swoim orzecznictwie stanął na stanowisku, że odrębne zasady nabywania uprawnień emerytalnych powinny być następstwem