Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt K 21/10 |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 27 września 2010 r. grupa posłów wystąpiła z wnioskiem o zbadanie zgodności art. 42 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz
b ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, ze zm.; dalej: Karta) z art. 24
w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem wnioskodawcy, zaskarżona regulacja nałożyła na nauczycieli określonych szkół obowiązek
świadczenia dodatkowej godziny lub dwóch godzin pracy tygodniowo, bez prawa do dodatkowego wynagrodzenia.
Wnioskodawca stwierdził, że czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, zgodnie z art. 42 ust. 1 Karty,
nie może przekroczyć 40 godzin tygodniowo. Składa się na to tzw. pensum − 18 godzin lekcyjnych (lub odpowiednio więcej na niektórych nauczycielskich stanowiskach) oraz liczne obowiązki dodatkowe,
przede wszystkim przygotowanie się do lekcji i sprawdzanie prac uczniowskich, organizowanie imprez klasowych i szkolnych,
kontakty z rodzicami uczniów czy organizowanie i sprawowanie opieki w czasie wycieczek szkolnych. Do tego dochodzi praca w
radach pedagogicznych, klasyfikacyjnych i szkoleniowych. Również w szkole nauczyciel nie tylko prowadzi lekcje, lecz także
pełni dyżury w czasie przerw oraz załatwia indywidualne sprawy uczniów i wychowanków. Istotną częścią obowiązków nauczyciela,
pochłaniającą niemałą część jego czasu jest rozrastająca się sfera obowiązków dokumentacyjnych (arkusze ocen, zeszyty indywidualnej
pracy z uczniem, wyliczenia statystyczne, sprawozdawczość). Obowiązkiem nauczyciela jest też samodoskonalenie warsztatu pracy
oraz pozyskiwanie nowych kompetencji.
Przewidziane w art. 42 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz b Karty obowiązkowe dodatkowe godziny zajęć (jedna lub dwie) są – zdaniem
wnioskodawcy − nie tylko „mechanicznym przesunięciem proporcji między różnymi rodzajami aktywności zawodowej nauczyciela”,
lecz także generują w praktyce następną godzinę pracy poświęconej jej „obsłudze” (przygotowaniu i dokumentacji wykonanej pracy).
Ta dodatkowa praca wiąże się z przekroczeniem etatowego wymiaru