Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 czerwca 2024 r.
|
| Sygn. akt K 21/20 |
Uzasadnienie
I
1. We wniosku z 16 września 2020 r. Marszałek Sejmu (dalej: wnioskodawca), na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji
wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 4171 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.; dalej: k.c.) z:
1) art. 77 ust. 1 w związku z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa,
2) w zakresie, w jakim dopuszcza stwierdzenie w postępowaniu innym niż przed Trybunałem Konstytucyjnym niezgodności aktu normatywnego
z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą z art. 188 oraz art. 190 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji,
3) wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą określoności przepisów prawa.
1.1. Zaskarżony przepis określa przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, stanowiącego emanację państwa
w stosunkach cywilnoprawnych, za szkody wyrządzone wydaniem i stosowaniem aktów normatywnych (ustaw, rozporządzeń lub aktów
prawa miejscowego).
Brzmienie art. 4171 § 1 k.c. jest następujące: „Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać
po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą”.
1.2. W uzasadnieniu sformułowanych zarzutów wnioskodawca powołuje się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu
Administracyjnego, w którym „przyjmuje się, że prejudykatem, w rozumieniu art. 4171 § 1 KC może być nie tylko orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, ale także innego sądu, choć zgodnie z polską Konstytucją