Wyrok TK z dnia 22 marca 2005, sygn. K 22/04

1. Rzecznik Praw Obywatelskich 13 maja 2004 r. wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym stanowi: „Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu”. Z informacji posiadanych przez Rzecznika wynika, że zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu trwa w praktyce nawet kilka lat. Z kolei zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze dla terenu górniczego obligatoryjne jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Potencjalny inwestor, jak też osoba ubiegająca się o podział nieruchomości nie dysponują żadnym środkiem prawnym, za pomocą którego mogliby skutecznie zobowiązać gminę do uchwalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Rzecznika regulacja taka ponad niezbędną miarę ogranicza prawo właścicieli do korzystania z nieruchomości położonych na terenach górniczych. Rzecznik odniósł się przede wszystkim do kryterium „konieczności” ograniczenia zawartego w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Podkreślił, że utrudnia to w szczególności możliwość likwidacji szkód górniczych, natomiast ograniczenie takie nie dotyczy inwestycji celu publicznego, które mogą być realizowane bez konieczności uchwalenia planu miejscowego. Według Rzecznika