Wyrok TK z dnia 07 czerwca 2005, sygn. K 23/04

1. W dniu 14 maja 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 130a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.; dalej: prawo o ruchu drogowym) z art. 2 i art. 22 Konstytucji. Uzasadniając wystąpienie z wnioskiem, Rzecznik powołał się na liczne skargi napływające do niego od podmiotów gospodarczych zajmujących się świadczeniem usług polegających na holowaniu pojazdów mechanicznych oraz prowadzeniu parkingów strzeżonych. Skarżący wskazywali w nich na całkowitą dowolność organów administracji publicznej w zakresie wyboru podmiotu, któremu powierzona zostaje do wykonywania usługa polegająca na usuwaniu – w sytuacjach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 prawa o ruchu drogowym – pojazdów z dróg oraz umieszczaniu ich na parkingu strzeżonym. Ustawowa regulacja tej problematyki jest – zdaniem skarżących – korupcjogenna, opiera się bowiem na pełnej dowolności podejmowania decyzji o dopuszczeniu danego podmiotu gospodarczego do „zamkniętego” rynku usług. Przychyliwszy się do takiej oceny, Rzecznik stwierdził, że kwestionowane przepisy nie określają jakichkolwiek materialnych kryteriów, którymi powinien kierować się starosta, wyznaczając – spośród wielu podmiotów działających na rynku usług w tej dziedzinie – jednostki uprawnione do usuwania pojazdów z drogi i pobierania z tego tytułu stosownych opłat. Analogiczny problem rysuje się w odniesieniu do wyznaczenia przez ten organ parkingu strzeżonego, na którym umieszcza się usunięty pojazd. Wnioskodawca podkreślił przy tym, że w odniesieniu do kwestionowanych przepisów nie mają zastosowania unormowania dotyczące zamówień publicznych. Zdaniem Rzecznika przepisy art. 130a ust. 5 i 6 prawa o ruchu drogowym istotnie ograniczają wolność prowadzenia działalności gospodarczej. Wprawdzie