Postanowienie TK z dnia 21 listopada 2007, sygn. K 23/06

1. Grupa posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wystąpiła 17 lipca 2006 r. z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności wskazanych przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708; dalej: ustawa o CBA) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzoną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 15 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: Konwencja).

Wnioskodawca zarzucił niezgodność art. 1 ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b, c i d ustawy o CBA z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 7 ust. 1 Konwencji, a także z art. 20 i art. 22 Konstytucji. Zdaniem wnioskodawcy ustawowa definicja korupcji, zawarta w art. 1 ust. 3, poprzez brak zawężenia definicji korupcji w sektorze prywatnym za pomocą przesłanek szkodliwych społecznie odwzajemnień, narusza art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, godząc w zasadę rządów prawa (art. 2 Konstytucji) i zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Kwestionowany przepis narusza również zasadę tzw. przyzwoitej legislacji, wywodzącą się z art. 2 Konstytucji, przez używanie pojęć niedookreślonych, wieloznacznych. Jako skutek takiej regulacji mogą pojawić się praktyczne trudności z rozróżnieniem szkodliwej społecznie korupcji i zwykłych postanowień umownych, formułowanych w ramach cywilnoprawnej swobody zawierania umów. W ocenie wnioskodawcy tak szeroka legalna definicja korupcji godzi także w wolność działalności gospodarczej, gwarantowaną przez art. 20 Konstytucji. W części odnoszącej się do korupcji w sektorze prywatnym ogranicza wolność gospodarczą w ten sposób, że ograniczenie to wychodzi poza ochronę jakiegokolwiek racjonalnego interesu, a więc jest niezgodne z art. 22 Konstytucji. Zdaniem wnioskodawcy w takim samym zakresie jak