Postanowienie TK z dnia 20 kwietnia 2017, sygn. K 23/15

1. Prokurator Generalny złożył wniosek z 24 sierpnia 2015 r. o zbadanie zgodności art. 311 § 3 i 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 90 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247; dalej: ustawa zmieniająca z 2013 r.), z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą poprawnej legislacji oraz art. 552a § 1 k.p.k., dodanego przez art. 1 pkt 192 ustawy zmieniającej z 2013 r., w związku z art. 59a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.), dodanym przez art. 12 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2013 r., w brzmieniu nadanym przez art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), w zakresie, w jakim nakłada na Skarb Państwa obowiązek odszkodowawczy z tytułu wykonywania środków przymusu w sprawie, w której umorzono postępowanie na podstawie art. 59a k.k. wtedy, gdy podlegająca kompensacji szkoda lub