Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 marca 2017 r.
|
| Sygn. akt K 23/16 |
Uzasadnienie
I
1. Grupa senatorów (dalej: wnioskodawca) we wniosku z 12 kwietnia 2016 r. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie
art. 191 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 188 pkt 2 Konstytucji RP, o zbadanie zgodności:
1) art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 30 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2016 r. poz. 25;
dalej: ustawa zmieniająca) w zakresie, w jakim nadaje brzmienie art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii
i telewizji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1531 ze zm.; dalej: ustawa o radiofonii i telewizji), z art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie
praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze
zm.; dalej: Konwencja) oraz art. 11 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 303 z 14.12.2007 r.,
s. 1; dalej: Karta praw podstawowych);
2) art. 1 pkt 3 lit. c ustawy zmieniającej w zakresie, w jakim dodaje art. 28 ust. 1e do ustawy o radiofonii i telewizji,
z art. 10 ust. 1 Konwencji oraz art. 11 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych.
1.1. Odnośnie do przepisu zaskarżonego w punkcie pierwszym wnioskodawca stwierdził, że ustawa zmieniająca przewiduje, iż członków
zarządu mediów publicznych będzie powoływać oraz odwoływać minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Regulacja wyłącza więc
stosowanie trybu konkursowego w odniesieniu do członków zarządu mediów publicznych. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że
ustawa o radiofonii i telewizji nie przewiduje żadnych ograniczeń prawnych w zakresie realizacji tych uprawnień, pozwalając
przy tym ministrowi na niczym nieograniczone wprowadzenie zmian personalnych do zarządu mediów publicznych. Ponadto ustawa
o radiofonii i telewizji daje ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa możliwość