Orzeczenie TK z dnia 20 listopada 1995, sygn. K 23/95

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 6 października 1995 r. wniósł o stwierdzenie zgodności art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw z art. 1 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy na podstawie art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426, zm.: 1995 r. Nr 38, poz. 184) zwanej dalej Małą Konstytucją.

Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku podniósł, że ustawa z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zmianami) przewiduje, że wymienione świadczenia podlegają okresowej waloryzacji, jeżeli wskaźnik kwoty przeciętnego wynagrodzenia w kwartale, w którym ostatnio została przeprowadzona waloryzacja wynosi co najmniej 110%.

Ustalona w ten sposób zasada waloryzacji oznacza, iż:

a) każdorazowy wzrost emerytur i rent pozostaje w bezpośredniej zależności od wzrostu przeciętnego wynagrodzenia,

b) wysokość wzrostu emerytur i rent uzależniona jest od procentowego wskaźnika przeciętnego wynagrodzenia, który ulega podwyższeniu o 1% w terminie każdej kolejnej waloryzacji, aż do osiągnięcia 100% przeciętnego wynagrodzenia,

c) częstotliwość waloryzacji tych rodzajów świadczeń pozostaje w bezpośrednim związku z osiągnięciem określonego wskaźnika wzrostu przeciętnego wynagrodzenia.

Wnioskodawca stwierdził, że art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent (...) ustala nowe zasady waloryzacji w 1996 r. Według tych zasad, nie występują już zależności, o których mowa wyżej w pkt. a) i c). Natomiast w 1996 r. wysokość wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych ma być uzależniona od wzrostu kosztów utrzymania i odzwierciedlającego ten wzrost