Postanowienie TK z dnia 05 marca 1997, sygn. K 23/96

1. Związek Miast Polskich reprezentujący 339 rad miast i gmin wystąpił 16 października 1996 r. o stwierdzenie niezgodności z przepisami konstytucyjnymi art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 4 lipca 1996 r. o zmianie ustaw o podatku rolnym, o lasach, o podatkach i opłatach lokalnych oraz o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 91, poz. 409; dalej: ustawa o zmianie ustaw). W tym samym zakresie wnioskiem z 19 listopada 1996 r. powołaną ustawę zaskarżył Sejmik Samorządowy Województwa Bydgoskiego formułując zarzuty w odniesieniu do art. 5 ust. 1 i 3 i art. 20 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zmianami) w brzmieniu nadanym przez art. 3 pkt 3 i pkt 14 lit. “a” ustawy z 4 lipca 1996 roku. Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 23 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (tekst jednolity z 1991 r. Dz.U. Nr 109, poz. 470; zm.: z 1993 r. Nr 47, poz. 213; z 1994 r. Nr 122, poz. 593; z 1995 r. Nr 13, poz. 59; z 1996 r. Nr 77, poz. 367) poddał powyższe wnioski badaniu wstępnemu, postanawiając (sygn. akt T. 49/96 i T. 60/96) o nadaniu im dalszego biegu. Zarządzeniem z 9 grudnia 1996 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządził łączne rozpoznanie wymienionych wniosków.

2. Wnioskodawcy zarzucili zaskarżonej ustawie zróżnicowanie wysokości stawek podatku od nieruchomości w zależności od liczby mieszkańców gminy. Art. 3 pkt 3 zaskarżonej ustawy wprowadza rozróżnienie gmin na trzy kategorie: pierwszą – obejmującą gminy, w których liczba mieszkańców nie przekracza 10 000, drugą – obejmującą gminy liczące powyżej 10 000 lecz nie więcej niż 50 000 mieszkańców, oraz trzecią – do której zaliczone zostały gminy, w których