Wyrok TK z dnia 06 stycznia 2003, sygn. K 24/01

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24) w zakresie, w jakim przepis ten wyłącza z kręgu osób uprawnionych do nabycia mieszkań na zasadach określonych w tej ustawie pracowników zbywcy, którzy zajmują mieszkania na podstawie umów najmu zawartych na czas oznaczony z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji oraz art. 2 pkt 2 lit. b wymienionej wyżej ustawy w zakresie, w jakim przepis ten wyłącza z kręgu osób uprawnionych do nabycia mieszkań na zasadach określonych w tej ustawie osoby bliskie pracownika lub byłego pracownika zmarłego przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm.) z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji.

Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił, że ustawa z 15 grudnia 2000 r. miała w swoim założeniu umożliwić pracownikom (byłym pracownikom) nabycie na preferencyjnych warunkach mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Jednakże ostateczne brzmienie przepisów ustawy spowodowało, że tylko niewielka część pracowników mogła skorzystać z przywileju nabycia lokalu mieszkalnego po obniżonej cenie. Status osoby uprawnionej uzyskali jedynie pracownicy (byli pracownicy), którzy zajmowali mieszkanie na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieoznaczony lub