Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2001 r.
|
| Sygn. akt K 25/00 |
Uzasadnienie:
I
1. Związek Pracodawców Przemysłu Hutniczego wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 21 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca
1997 r. o odpadach (Dz.U. Nr 96, poz. 592 ze zm.) z art. 22 Konstytucji, polegającej na tym, że określenie górnej rocznej
granicy czasowej gromadzenia odpadów przeznaczonych do wykorzystywania stanowi ograniczenie wolności działalności gospodarczej,
za którym nie przemawia ważny interes publiczny.
Powołując się na przepisy art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tekst
jednolity z 1994 r. Dz.U. Nr 49, poz. 196 ze zm.), w ich pierwotnym brzmieniu, wnioskodawca stwierdza, że ustawodawca przyjął
wówczas zasadę bezwzględnego priorytetu gospodarczego wykorzystania odpadów przed ich składowaniem. Składowane mogły być
tylko takie odpady, których nie można było wykorzystać gospodarczo oraz, że istniał absolutny zakaz wyznaczenia składowiska,
jeżeli istniała możliwość ich gospodarczego wykorzystania. Pojęcie gospodarczego wykorzystania odpadów było kategorią prawną
zdefiniowaną, jako ich wykorzystanie do celów produkcyjnych, rekultywacji, zagospodarowania terenu lub nawożenia gleby albo
też do likwidacji obecnych i przyszłych szkód górniczych w programach ochrony terenów górniczych. Instrumentem ekonomicznym
były opłaty za składowanie odpadów. Zdaniem wnioskodawcy, było i jest oczywiste, że skoro opłaty ponosi się za składowanie
odpadów, to tym samym nie ponosi się ich za gospodarcze wykorzystywanie.
W ocenie wnioskodawcy, w aktualnym stanie prawnym, obowiązującym w dniu złożenia wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, pojawił
się istotny problem: jak należy prawnie oceniać postępowanie podmiotu gospodarującego, który odpady nadające się do wykorzystania
gospodarczego gromadzi (zbiera, magazynuje itp.) na czas dzielący wytworzenie odpadów od ich wykorzystania. W intencji podmiotu
to nie było “składowanie”, prawnie zaś to nawet nie mogło być “składowanie”, gdyż obowiązywał zakaz składowania odpadów nadających
się do wykorzystania gospodarczego. Na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiła się koncepcja uzasadnienia
technologicznego