Wyrok TK z dnia 16 października 2006, sygn. K 25/05

1. Ogólnopolski Związek Zawodowy Lekarzy wystąpił 11 marca 2005 r. do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 4a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.; dalej: ustawa negocjacyjna), w zakresie w jakim nie uwzględnia w przewidywanej podwyżce dla pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej podwyższenia wynagrodzenia za dyżury medyczne, pełnione w tych zakładach przez lekarzy (i inne osoby), jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Wnioskodawca wskazał, że art. 4a ustawy negocjacyjnej traktuje nierówno pracowników służby zdrowia, dyskryminując lekarzy (i inne osoby pełniące dyżury medyczne) w zakresie ich wynagradzania za pracę. Nierówne traktowanie (dyskryminacja) – w ocenie wnioskodawcy – polega na tym, że osoby niedyżurujące otrzymują, w myśl zaskarżonej ustawy, podwyżkę za cały swój czas pracy, a osoby pełniące dyżury otrzymują podwyżkę tylko za część swojej pracy, wykonywaną „w normalnych godzinach pracy”. Nie otrzymują jej za pracę pełnioną w ramach „dyżuru medycznego”. Treść zaskarżonego przepisu nie daje bowiem podstaw prawnych do podwyżki wynagrodzenia pracownikom samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej za ich pracę pełnioną „w zakresie dyżurów medycznych”. Zdaniem wnioskodawcy, zaskarżony przepis różnicuje pracowników w zakresie wynagradzania (prawa do wzrostu wynagrodzenia za pracę) w zależności od tego, w jakiej formie prawnej praca ta jest wykonywana. Jest to różnicowanie nieuzasadnione i nieuprawnione, a wobec tego naruszające art. 32 Konstytucji.

Wnioskodawca podkreśla, że adresatami zaskarżonego przepisu są „pracownicy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej” (dalej: SPZOZ), bez wyszczególnienia jaką pracę ci pracownicy