Istotą sprawy była ocena, czy brak przesłanek w art. 73 § 3 k.p.k. uprawniających prokuratora do kontroli korespondencji tymczasowo aresztowanego z obrońcą narusza konstytucyjne prawo do obrony, co Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął pozytywnie, stwierdzając niekonstytucyjność tego przepisu.
Istota
Rzecznik Praw Obywatelskich złożył wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 73 § 2 i 3 k.p.k. (Kodeks postępowania karnego) z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przepisy te pozwalają prokuratorowi na ograniczenie, w ciągu pierwszych 14 dni tymczasowego aresztowania, swobody kontaktów podejrzanego z obrońcą poprzez zastrzeżenie obecności osoby trzeciej podczas widzeń (§2) oraz kontrolę korespondencji (§3). RPO argumentował, że ograniczenia te, choć krótkotrwałe, ingerują w konstytucyjne prawo do obrony, a użyte w §2 sformułowanie „w szczególnie uzasadnionym wypadku” jest zbyt nieostre. W §3 całkowicie brakuje…
📖jeszcze 204 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: I Art. 73 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) przez to, że nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie uprawniałoby prokuratora do zastrzeżenia kontroli korespondencji podejrzanego z obrońcą, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II Przepis wymieniony w części I traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
1. Pismem z 18 lipca 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: RPO lub wnioskodawca) skierował do Trybunału Konstytucyjnego
wniosek o zbadanie zgodności art. 73 § 2 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art.
42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
W piśmie RPO wskazano, że gwarantowana co do zasady przez art. 73 § 1 k.p.k. swoboda porozumiewania się oskarżonego tymczasowo
aresztowanego z obrońcą podlega tymczasowemu ograniczeniu w stosunku do podejrzanego, w odniesieniu do którego zastosowano
tymczasowe aresztowanie. Chodzi tu o ograniczenia zawarte w art. 73 § 2 i 3 k.p.k., które przewidują możliwość zastrzeżenia
przez prokuratora obecności swojej albo osoby trzeciej podczas widzenia podejrzanego z obrońcą, a także możliwość kontroli
korespondencji oskarżonego z obrońcą. Wskazane ograniczenia mają charakter czasowy, mogą obowiązywać tylko w okresie 14 dni
od dnia tymczasowego aresztowania.
Jak wskazano w dalszej części uzasadnienia pisma RPO: „Omawiane przepisy nie przewidują natomiast możliwości odmowy udzielenia
zezwolenia na porozumiewanie się obrońcy z tymczasowo aresztowanym. Nie przewidują równocześnie możliwości zaskarżenia decyzji
prokuratora dotyczącej zastrzeżenia obecności prokuratora lub osoby przez niego upoważnionej przy widzeniu tymczasowo aresztowanego
podejrzanego z jego obrońcą. Przepisy te nie przewidują także możliwości zaskarżenia decyzji o kontroli korespondencji podejrzanego
z obrońcą”.
RPO stwierdził, że wynikające ze wskazanych powyżej przepisów ograniczenia „w zakresie swobodnego kontaktu podejrzanego z
obrońcą, jakkolwiek krótkotrwałe, stanowią niewątpliwą ingerencję w sferę konstytucyjnego prawa do obrony”. W nawiązaniu do
treści art. 42 ust. 2 Konstytucji podkreślił następnie, że ograniczenie swobody kontaktów podejrzanego z obrońcą stanowi ingerencję
w prawo do obrony. Gwarancja zawarta w art. 42 ust. 2 Konstytucji obejmuje bowiem obydwa aspekty prawa
📖jeszcze 11 007 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.