Orzeczenie TK z dnia 22 września 1997, sygn. K 25/97

Sygnatura: K 25/97
Data orzeczenia: 22 września 1997
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)

Teza

Trybunał Konstytucyjny uznał, że Sejm naruszył konstytucyjny tryb ustawodawczy przez uchylenie się od rozpatrzenia poprawek Senatu, a blankietowe upoważnienie w art. 6 ust. 3 ustawy o paliwie rolniczym naruszyło zasadę demokratycznego państwa prawnego i legalizmu.

Istota

Prezydent RP zaskarżył do Trybunału Konstytucyjnego ustawę o paliwie rolniczym uchwaloną przez Sejm 7 lutego 1997 r., kwestionując zarówno tryb jej przyjęcia, jak i konstytucyjność art. 6 ust. 3. Wątpliwości dotyczyły tego, czy ustawa została prawidłowo przyjęta przez Sejm i Senat, gdyż Sejm pozostawił bez rozpatrzenia poprawki Senatu z 6 marca 1997 r., które całkowicie…

jeszcze 126 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1. Przedstawiona Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej do podpisu ustawa o paliwie rolniczym, uchwalona przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 7 lutego 1997 r., jest w całości niezgodna z art. 18 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 2 i 4 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 134, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488) przez to, że nie została przyjęta przez Sejm i Senat z powodu uchylenia się Sejmu od obowiązku rozpatrzenia poprawek Senatu uchwalonych 6 marca 1997 r. 2. Ponadto art. 6 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt. 1, jest niezgodny z: a) art. 56 ust. 2 Ustawy Konstytucyjnej powołanej w pkt. 1 – przez to, że upoważnia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do samodzielnego regulowania całokształtu sprawowania kontroli stosowania paliwa rolniczego, tym samym upoważniając do stanowienia norm prawnych wykraczających poza ramy wydawania przepisów tylko w celu wykonania ustawy, b) art. 1 i art. 3 ust. 2 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy na podstawie art. 77 tejże Ustawy Konstytucyjnej – przez to, że dopuszcza do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej sferze.

Uzasadnienie

ORZECZENIE
z dnia 22 września 1997 r.
Sygn. akt K 25/97

ORZECZENIE

z dnia 22 września 1997 r.

Sygn. akt K 25/97

Uzasadnienie

1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w piśmie do Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 1997 r., działając na podstawie art. 18 ust. 4 powołanej w sentencji Ustawy Konstytucyjnej z 17 października 1992 r. (dalej: Ustawa Konstytucyjna), wniósł o: “stwierdzenie zgodności z Konstytucją uchwalonej przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 7 lutego 1997 r. ustawy o paliwie rolniczym”. Z uzasadnienia wynika, że wnioskodawca powziął wątpliwości co do zgodności trybu przyjęcia ustawy z art. 17 ust. 2 i 4 Ustawy Konstytucyjnej z 1992 r. i – w konsekwencji – wątpliwości co do tego, czy przedłożona mu przez Marszałka Sejmu do podpisu ustawa o paliwie rolniczym (dalej: “zaskarżona ustawa”) jest ustawą przyjętą przez Sejm i Senat w rozumieniu art. 18 ust. 1 Ustawy Konstytucyjnej, a ponadto wątpliwości co do tego, czy zawarte w art. 6 ust. 3 zaskarżonej ustawy upoważnienie dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia szczegółowych zasad kontroli w zakresie stosowania paliwa rolniczego jest zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 1 pozostawionych w mocy przepisów konstytucyjnych oraz z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 3 ust. 2 tych przepisów.

Do wniosku dołączono:

– tekst zaskarżonej ustawy,

– tekst uchwały Senatu z 6 marca 1997 r., przesłany przez Wicemarszałka Senatu, w której Senat, po rozpatrzeniu zaskarżonej ustawy, wprowadził do jej tekstu poprawki ujęte w czterech punktach (dalej: “uchwała Senatu”),

– pismo Marszałka Sejmu z 23 maja 1997 r. do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wktórym to piśmie Marszałek Sejmu przedstawił Prezydentowi do podpisu zaskarżoną ustawę, informując jednocześnie o pozostawieniu przez Sejm bez rozpatrzenia propozycji poprawek uchwalonych przez Senat,

– pismo Marszałka Senatu z 2 czerwca 1997 r. do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w którym autor w imieniu Prezydium Senatu zwraca się do Prezydenta o niepodpisanie “aktu prawnego

jeszcze 6607 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo