Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 24 listopada 2003 r.
|
| Sygn. akt K 26/03 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Wnioskiem z 9 września 2003 r. Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie
niezgodności art. 13 ust. 7 zdanie drugie ustawy o Narodowym Banku Polskim z art. 227 ust. 5 Konstytucji oraz o stwierdzenie,
że art. 13 ust. 8 ustawy w zakresie, w jakim przewiduje możliwość ponownego powołania do składu Rady Polityki Pieniężnej w
sytuacji, gdy poprzednie powołanie nastąpiło w trakcie trwania kadencji jest niezgodny z art. 227 ust. 5 Konstytucji.
2. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca przedstawił następujące argumenty:
1) Art. 13 ust. 7 zdanie drugie jest sprzeczny z art. 227 ust. 5 Konstytucji, bowiem wprowadza rozwiązanie adekwatne do konstrukcji,
w której okres pełnomocnictw każdego z członków Rady Polityki Pieniężnej podporządkowany jest ściśle kadencji tego organu,
zaś norma konstytucyjna opiera się na konstrukcji indywidualnej kadencji członków ciała kolegialnego, jakim jest Rada Polityki
Pieniężnej.
2) Art. 13 ust. 8 ustawy o NBP w zakresie, w jakim przewiduje możliwość ponownego powołania do składu Rady Polityki Pieniężnej
w sytuacji, gdy poprzednie powołanie nastąpiło na okres krótszy niż 3 lata (a więc na część kadencji poprzednika) jest niezgodny
z art. 227 ust. 5 Konstytucji, bowiem wprowadza istotne ograniczenie zakazu powoływania tej samej osoby do składu Rady, co
ma znaczenie z punktu widzenia niezależności politycznej, zwłaszcza od organów powołujących.
3. Sejm RP w piśmie z 3 października 2003 r. podzielił argumentację przedstawioną przez wnioskodawcę i wniósł o stwierdzenie
niezgodności zaskarżonych przepisów z powołanym we wniosku wzorcem konstytucyjnym.
4. Prokurator Generalny przedstawiając stanowisko w piśmie z 15 października 2003 r., uznał wniosek za zasadny tylko częściowo.
4.1. Zdaniem Prokuratora