Postanowienie TK z dnia 09 listopada 2022, sygn. K 26/20

1. W petitum wniosku z 29 października 2019 r. Krajowa Rada Fizjoterapeutów (dalej: wnioskodawca), działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 w związku z art. 188 pkt 1 i 3 Konstytucji, wniosła o stwierdzenie niekonstytucyjności wybranych przepisów prawnych. Zdaniem wnioskodawcy art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) pozostawał niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Wnioskodawca przedstawił również wątpliwości co do zgodności z art. 32 i art. 2 Konstytucji następujących przepisów rangi rozporządzenia: § 2 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1628; dalej: rozporządzenie zmieniające I); § 2 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i 5, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 34, ze zm.; dalej: rozporządzenie styczniowe), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1629; dalej: rozporządzenie zmieniające II; dalej łącznie: rozporządzenie styczniowe w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym II).

1.1. W odniesieniu do art. 137 ust. 2 ustawy o świadczeniach wnioskodawca wskazał, że przedmiot kontroli – stanowiący tzw. delegację ustawową upoważniającą właściwego ministra do wydania rozporządzenia, nie spełniał standardu określonego w art. 92 ust. 1 Konstytucji, delegacja ustawowa bowiem nie miała charakteru szczegółowego w aspekcie treściowym,