Wyrok TK z dnia 25 września 2000, sygn. K 26/99

1. Ogólnopolski Związek Pracodawców Transportu Samochodowego w Ostrowcu Świętokrzyskim, uchwałą nr 10/99 z 20 maja 1999 r. postanowił wystąpić z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 156, poz. 1019) z art. 2 konstytucji.

Wnioskodawca, w krótkim uzasadnieniu wniosku, kwestionuje prawidłowość wprowadzenia w życie art. 2 tej ustawy, z mocą wsteczną od 1 stycznia 1998 r., zarzucając naruszenie ogólnej zasady lex retro non agit. Przepis ten, zdaniem wnioskodawcy, spowodował negatywne skutki finansowe w przedsiębiorstwach PKS, w postaci obowiązku uiszczenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od 1 stycznia 1998 r., co pozostaje w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 konstytucji).

Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) określiła zakres podmiotowy, zwalniając z obowiązku dokonywania wpłat na PFRON państwowe i gminne jednostki organizacyjne, spełniające warunki określone w jej art. 65. W związku z powyższym większość przedsiębiorstw PKS, uznając się za państwową jednostkę organizacyjną, zaniechała wpłat na PFRON.

Z kolei ustawa z 26 listopada 1998 r. wprowadziła zmiany, które w sposób precyzyjny określiły krąg podmiotów zwolnionych z wpłat na PFRON, nie obejmując swym zakresem przedsiębiorstw PKS.

Zdaniem wnioskodawcy, wprowadzenie w życie zaskarżonego przepisu z mocą wsteczną, powoduje naruszenie zasady lex retro non agit, a w konsekwencji poważne obciążenie finansowe przedsiębiorstw PKS. Dlatego też, wypełniając swoje statutowe zadanie, dotyczące ochrony praw swoich członków w przypadku ich naruszenia, zgodnie z § 5