Wyrok TK z dnia 08 marca 2005, sygn. K 27/03

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wnioskiem z 18 września 2003 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 70, poz. 774) w zakresie, w jakim uniemożliwił z mocą wsteczną przyjęcie rzeczywistego przychodu osiągniętego przez emerytów i rencistów z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, w kwocie niższej od przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych, z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.; dalej: ustawa o emeryturach i rentach). W myśl art. 104 ust. 1 tej ustawy, prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu albo świadczenia te ulegają zmniejszeniu na zasadach określonych w ustawie, w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego oraz z tytułu pełnienia określonej służby. Przychód, o którym mowa, to przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – czyli kwoty należne z określonego tytułu, niepomniejszone o koszty ich uzyskania.

W dniu 8 lipca 1999 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa nowelizująca). Na mocy art. 1 pkt 1 tej ustawy dodany został do art. 104 ustawy o emeryturach i rentach ustęp 1a stanowiący, że „dla emerytów i rencistów