Wyrok TK z dnia 21 maja 2024, sygn. K 27/23

1. Wnioskiem z 8 grudnia 2023 r., uzupełnionym w piśmie z 29 stycznia 2024 r., grupa posłów (dalej: wnioskodawca) wniosła o zbadanie zgodności art. 11 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 2a, 2b i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa) w zakresie, w jakim odnosi się do poleceń wydanych w związku z przygotowaniem wyborów w stanie epidemii, z art. 7, art. 2 i art. 68 ust. 4 w związku z art. 146 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 1 i 7 oraz z zasadą współdziałania władz wynikającą z preambuły Konstytucji.

1.1. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że choć zaskarżony art. 11 ust. 2 ustawy utracił moc obowiązującą, to w obrocie prawnym funkcjonuje przepis wyrażający normę o takiej samej treści. Art. 11h ust. 3 ustawy stanowi, że „[w] okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu Prezes Rady Ministrów może, z własnej inicjatywy, wydawać polecenia obowiązujące podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2. Wydając polecenie wobec przedsiębiorcy, Prezes Rady Ministrów może wyznaczyć organ odpowiedzialny za zawarcie umowy”.

Wnioskodawca zaznaczył, że zakwestionowany art. 11 ust. 2 ustawy nadal wywołuje skutki i może być podstawą prawną badania przez sąd powszechny legalności działań (decyzji zawierających polecenia obowiązujące określone podmioty) Prezesa Rady Ministrów. Wnioskodawca zwrócił uwagę na doniosłość zasady tempus regit actum, zgodnie z którą organ rozpoznający sprawę działa na podstawie prawa obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2011 r., sygn. akt