Postanowienie TK z dnia 20 listopada 2001, sygn. K 28/00

1. W związku z uchwałą podjętą 27 czerwca 2000 roku, Rada Miejska w Policach 8 lipca 2000 roku wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 ze zm.) z zasadami wyrażonymi w art. 22, w art. 31 ust. 3 oraz w art. 65 ust. 1 Konstytucji.

Zgodnie z zakwestionowanym przepisem, rady gmin oraz Rada m.st. Warszawy – po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta - mogą określić na dany rok kalendarzowy limit wydawania nowych zezwoleń na zarobkowy przewóz osób taksówką.

W ocenie Wnioskodawcy przydanie radom gminy oraz radzie miasta st. Warszawy prawa do takiego ustalania limitu nowych zezwoleń, który może być także “limitem zerowym” pociąga za sobą pozaustawowe ograniczenie wolności działalności gospodarczej oraz wolności wyboru i wykonywania zawodu przez organy samorządu terytorialnego. Jak zaś podkreślają Wnioskodawcy – stosownie do wyrażonej w art. 22 Konstytucji zasady wolności działalności gospodarczej – wszelkie ograniczenia tej zasady dopuszczalne są tylko w drodze ustawy i wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny. Zgodnie natomiast z art. 65 ust. 1 Konstytucji wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy może zostać ograniczona wyłącznie na podstawie wyjątków wskazanych w ustawie. Nie bez znaczenie dla oceny zakwestionowanego przepisu jest – zdaniem Wnioskodawców – również art. 31 ust. 3 Konstytucji, z którego wynika wyraźnie, iż korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw może zostać ograniczone wyłącznie na podstawie ustawy i tylko wówczas, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

Tymczasem na