Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 3 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt K 29/03 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
A. Problem będący przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego
1. Przedmiotem oceny jest regulacja wyłączająca – z uwagi na brak winy umyślnej bezpośredniego sprawcy – możliwość pełnej
kompensacji szkody, w postaci trwałego uszczerbku na zdrowiu albo utraty żywiciela, wynikłej wskutek wypadku lub choroby pozostających
w związku ze służbą w Policji.
B. Kwestionowany przepis
2. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku
ze służbą w Policji (Dz. U. Nr 53, poz. 345 ze zm.; dalej: ustawa z 1972 r.): „Świadczenia przyznane na podstawie niniejszej
ustawy i na podstawie przepisów wymienionych w art. 16 stanowią – w stosunku do jednostek resortu spraw wewnętrznych oraz
do funkcjonariuszy i pracowników zatrudnionych w resorcie spraw wewnętrznych, którzy nieumyślnie wyrządzili szkodę przy wykonywaniu
powierzonych im obowiązków służbowych – wynagrodzenie wszelkich szkód wynikłych dla funkcjonariusza lub jego rodziny wskutek
wypadku określonego w art. 2 ust. 1 albo wskutek choroby określonej na podstawie art. 3”.
C. Stanowiska uczestników postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
3. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł 29 października 2003 r. o stwierdzenie niezgodności art. 17 ustawy z 1972 r. z art.
77 w związku z art. 32 Konstytucji, opierając zarzuty niekonstytucyjności na następujących argumentach:
Unormowanie art. 17 ustawy z 1972 r. pozbawia funkcjonariuszy Policji, którzy doznali w wyniku winy nieumyślnej trwałego uszczerbku
na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi
właściwościami lub warunkami służby, a także rodziny funkcjonariusza, który zmarł wskutek wypadku lub choroby, możliwości
skutecznego dochodzenia swoich roszczeń przed sądem powszechnym