Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt K 3/11 |
Uzasadnienie:
I
Grupa posłów na Sejm VI kadencji (dalej: wnioskodawca) zwróciła się 8 grudnia 2010 r. z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego
o stwierdzenie niezgodności art. 14 ust. 1, 3-5 i 8 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.
U. Nr 62, poz. 504; dalej: ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych) z art. 31 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3, art. 42
ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem wnioskodawcy, możliwość nałożenia na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu lub regulaminu imprezy
masowej, zakazu uczestnictwa w imprezach masowych (dalej: zakaz uczestnictwa) stanowi nieproporcjonalny konstytucyjnie środek
represyjny. Na rzecz niezgodności art. 14 ust. 1, 3-5 i 8 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych ze wskazanymi wzorcami
konstytucyjnymi przemawiać mają następujące argumenty:
Po pierwsze, zakwestionowana regulacja pozwala na wprowadzenie ograniczeń konstytucyjnie chronionej wolności osobistej przez
organizatora imprezy masowej, podczas gdy – zdaniem wnioskodawcy – „tylko Sejm i Senat są władne ograniczenia te wprowadzać
nadając im formę ustawy”. Wnioskodawca zwraca uwagę, że art. 14 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych ma charakter nieproporcjonalnej
ingerencji w prawa i wolności, gdyż czyny objęte zakazem uczestnictwa są już penalizowane przez przepisy karne (zob. art.
54 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych).
Po drugie, zakwestionowana regulacja ma charakter blankietowy, gdyż w zakresie przesłanek zakazu uczestnictwa oraz procedury
odwoławczej od decyzji organizatora imprezy masowej odsyła do regulaminów imprez masowych, które nie mają charakteru norm
powszechnie obowiązujących.
Po trzecie, art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych pozwala na pozaustawowe rozszerzenie
skuteczności zakazu uczestnictwa. Zakaz, który został nałożony w konkretnych warunkach przez oznaczonego organizatora imprezy
masowej, może następnie stanowić podstawę odmowy sprzedaży biletu przez