Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt K 3/12 |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 20 stycznia 2012 r., Prokurator Generalny (dalej: wnioskodawca) wniósł o zbadanie zgodności art. 95c § 1 ustawy
z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178, ze zm.; dalej: ustawa
o nieletnich) z art. 92 ust. 1 oraz z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przedstawił zasadnicze uregulowania
ustawowe dotyczące stosowania środków przymusu bezpośredniego (dalej: środki przymusu) wobec nieletnich umieszczonych w zakładach
poprawczych (dalej: zakład), schroniskach dla nieletnich (dalej: schronisko) albo w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych
(dalej: ośrodek) i stwierdził, że ustawodawca nie uregulował tej materii w dostateczny sposób, a art. 95c zawiera dwa upoważnienia
− dla Rady Ministrów i dla Ministra Sprawiedliwości (działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych)
do unormowania w rozporządzeniach materii nieunormowanych w ustawie o nieletnich.
Wnioskodawca przytoczył brzmienie zakwestionowanego przepisu i stwierdził, że – jak dotąd − Rada Ministrów nie wydała stosownego
rozporządzenia (poprzednio obowiązujące rozporządzenie utraciło moc z dniem 1 stycznia 2012 r.). Szczegółowo omówił systematykę
aktów prawnych i wzajemne relacje pomiędzy ustawą i rozporządzeniem.
Zdaniem wnioskodawcy, ustawodawca nie sprecyzował sposobu, w jaki należy stosować siłę fizyczną, umieszczenie w izbie izolacyjnej,
założenie pasa obezwładniającego albo kaftana bezpieczeństwa ani warunków, w jakich można stosować te środki przymusu, nie
określił też w jakich rodzajach ośrodków mogą być stosowane środki przymusu. Tym samym przyszłe rozporządzenie Rady Ministrów
miałoby nie tyle służyć wykonaniu ustawy o nieletnich, co uzupełniać ją w newralgicznym i istotnym dla zainteresowanych zakresie.
Wnioskodawca zwrócił uwagę na niejasne wzajemne relacje pojęć „szczegółowe warunki” i „cele” użytych przez ustawodawcę w kwestionowanym
przepisie, w kontekście stosowania środków przymusu przez personel zakładów, schronisk i ośrodków oraz pojęcia „przypadki”,
używanego