Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 25 lutego 1992 r.
|
| Sygn. akt K 3/91 |
Uzasadnienie
I
Ustawa z dnia 9 listopada 1990 r. o przejęciu majątku byłej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej została po uchwaleniu
a przed jej podpisaniem skierowana przez urzędującego wówczas Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 27 ust.
4 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności przepisów art. 1 ust. 1 i art. 2 tejże ustawy
z art. 1 i 7 Konstytucji RP.
Po wszczęciu postępowania przez Trybunał Konstytucyjny a przed rozpoznaniem sprawy na rozprawie nowo wybrany Prezydent RP
pismem z dnia 31 stycznia 1991 r. cofnął wniosek poprzedniego Prezydenta. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny postanowieniem
z dnia 13 lutego 1991 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
II
Po podpisaniu przez nowo wybranego Prezydenta i ogłoszeniu przedmiotowej ustawy w Dzienniku Ustaw z 1991 r. Nr 16, poz. 72
pięćdziesięciu czterech posłów do Sejmu X kadencji na podstawie art. 19 ust. 1 (obecnie art. 22 ust. 1) ustawy o Trybunale
Konstytucyjnym wniosło o stwierdzenie zgodności przedmiotowej ustawy z przepisami art. 1, 3 ust. 1 i art. 7 Konstytucji.
Zdaniem wnioskodawców, cytowana ustawa budzi istotne zastrzeżenia z punktu widzenia jej zgodności z powołanymi we wniosku
przepisami Konstytucji.
Na uzasadnienie swoich zastrzeżeń podnoszą wnioskodawcy następujące argumenty:
1. a) W punkcie pierwszym uzasadnienia wnioskodawcy wyrażają pogląd, że art. 1 ust. 1 kwestionowanej ustawy jest sprzeczny
z art. 1 Konstytucji, ponieważ wprowadza do systemu polskiego prawa obcą temu prawu instytucję “upaństwowienia” (wyrażenie
użyte we wniosku) samoistnego posiadania, który to zabieg pozostaje w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego.
We wniosku stwierdza się, że zarówno definicja posiadacza samoistnego zawarta w art. 336 kc., jak i domniemania prawne związane
z posiadaniem uregulowane w art. 339 kc. (domniemanie, że kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym) i art.
341 kc.