Wyrok TK z dnia 11 lipca 2000, sygn. K 30/99

1. Uchwałą Nr 135/99 z 14 września 1999 r. Krajowa Rada Sądownictwa wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 782 1 i 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity z 1994 r. Dz.U. Nr 7, poz. 25 ze zm.; dalej: prawo o ustroju sądów powszechnych) w brzmieniu nadanym przez art. 152 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.; dalej ustawa emerytalna) z art. 180 ust. 3-5 w związku z art. 178 ust. 2 oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu powyższego wnioskodawca wskazał, że art. 782 wprowadzony został do prawa o ustroju sądów powszechnych nowelizacją z dnia 28 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 124, poz. 782 ze zm.; dalej: nowelizacja sierpniowa) i stanowił, że członkom rodziny sędziego (lub sędziego w stanie spoczynku), w razie jego śmierci, przysługuje (o ile spełniają oni ogólne warunki uzyskania renty rodzinnej) uposażenie rodzinne w wysokości 85, 90 lub 95% uposażenia, które pobierał sędzia w stanie spoczynku. Zważywszy, że uposażenie spoczynkowe sędziego wynosi w zasadzie 75% wynagrodzenia zasadniczego (wraz z dodatkiem za wysługę lat), należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, uposażenie rodzinne do dnia 31 grudnia 1998 r. wynosiło odpowiednio 63, 67 lub 71% wynagrodzenia sędziowskiego. Zdaniem wnioskodawcy, z 1 stycznia 1999 r., sytuacja zmieniła się na niekorzyść osób uprawnionych, wraz z nowelizacją wprowadzoną przez art. 152 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym uposażenie rodzinne obliczane jest od “podstawy wymiaru”, określonej w art. 782 1a, to jest od renty, która w ramach systemu ubezpieczenia społecznego hipotetycznie przysługiwałaby sędziemu z tytułu jego całkowitej niezdolności do pracy. Jako,