Postanowienie TK z dnia 17 września 2008, sygn. K 31/07

1. Rzecznik Praw Obywatelskich, wnioskiem z 4 lipca 2007 r., zakwestionował zgodność art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943, ze zm.; dalej: ustawa z 5 grudnia 1996 r.) w zakresie, w jakim przepis ten zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej i Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, sposobu odbywania specjalizacji, sposobu i trybu składania egzaminu państwowego, z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich upoważnienie ustawowe wyrażone w art. 16 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 1996 r. nie zawiera wytycznych dotyczących sposobu odbywania specjalizacji. Wytycznych takich nie zawierają również inne przepisy ustawy z 5 grudnia 1996 r. Taka redakcja kwestionowanego przepisu prowadzi do absolutnej swobody organu wykonawczego w uregulowaniu powierzonych materii. W rezultacie, w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. Nr 83, poz. 905, ze zm.), określono, jako sposoby odbywania specjalizacji, m.in. rodzaje umów jakie mogą być zawierane przez lekarza z jednostką organizującą specjalizacje, a ponadto przewidziano instytucję „rezydentury” oraz państwowego egzaminu specjalizacyjnego i szczegółowo określono m.in. procedury kwalifikacyjne do odbywania określonej specjalizacji.

W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w kwestionowanym przepisie ma charakter blankietowy, ze względu na brak w ustawie z 5 grudnia 1996 r. wytycznych dotyczących sposobu odbywania specjalizacji i w tym zakresie jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że choć ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty została uchwalona 5 grudnia 1996