Wyrok TK z dnia 19 marca 2001, sygn. K 32/00

1. Związek Nauczycielstwa Polskiego pismem z 7 sierpnia 2000 r. przedstawił wniosek o stwierdzenie, że art. 7 ust. 1-7 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239) jest niezgodny z art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez pozbawienie nauczycieli słusznie nabytego – na podstawie art. 46 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym do 6 kwietnia 2000 r. – prawa kontynuowania lub zakończenia wszczętych przed tą datą procedur dotyczących przyznawania stopni specjalizacji zawodowych nauczycieli – prawa posiadającego zasadnicze znaczenie dla wolności wyboru i wykonywania zawodu nauczyciela. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jednolity z 1997 r. Dz.U. Nr 56, poz. 257 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 6 kwietnia 2000 r. ustanowiła w art. 46 system uzyskiwania stopni specjalizacji zawodowej nauczycieli, mających zasadnicze znaczenie dla całokształtu aspektów związanych ze statusem nauczyciela, a w szczególności w zakresie stabilizacji zatrudnienia, uzyskania awansu zawodowego i związanego z tym wynagrodzenia. Ustawa z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw zamknęła dotychczasową możliwość wszczęcia, kontynuowania lub zakończenia procedury ubiegania się nauczycieli o stopnie specjalizacji zawodowej. Dotyczy to również tych nauczycieli, którzy w zasadzie ukończyli proces podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub spełnili inne przesłanki ustawowe dla ubiegania się o wyższy stopień specjalizacji zawodowej, lecz nie zdążyli przedstawić swojego dorobku odpowiedniej komisji kwalifikacyjnej. W wyniku wejścia w życie ustawy ponad 6 tysięcy nauczycieli nie mogło – w ustalonym już wcześniej terminie – przystąpić do egzaminu dokumentującego ich dorobek pedagogiczny.

Zdaniem wnioskodawcy, art. 7 ust. 1-7 ustawy