Wyrok TK z dnia 30 października 2001, sygn. K 33/00

1. Rzecznik Praw Obywatelskich we wniosku z 31 października 2000 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 3 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. Nr 39, poz. 442; dalej: ustawa zmieniająca z 14 kwietnia 2000 r.) w zakresie, w jakim nie wprowadza on krótkiego terminu dochodzenia roszczenia wymienionego w tym przepisie oraz nie zawiera mechanizmu waloryzującego cenę nabycia mieszkania z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Uzasadnienie swego wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich oparł na następujących argumentach:

Kwestionowany przepis został zamieszczony w ustawie zmieniającej ustawę z dnia 12 października 1994 r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. Nr 119, poz. 567 ze zm.; dalej: ustawa o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych). Jednak jego związek z przedmiotem regulacji tej ustawy jest wątpliwy. Ustawa ta reguluje zasady przekazywania przez przedsiębiorstwa państwowe oraz spółki z udziałem Skarbu Państwa gruntów zabudowanych budynkami mieszkalnymi gminom oraz spółdzielniom mieszkaniowym (art. 1 ust. 1 ustawy o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych), przy czym przekazanie to następowało i następuje nieodpłatnie. Tymczasem art. 3 ustawy zmieniającej z 14 kwietnia 2000 r. nawiązuje wprost do przypadków odpłatnego nabycia mieszkania, zobowiązując właściciela mieszkania do przeniesienia jego własności na rzecz lokatora “w cenie nabycia”.

Wątpliwości budzi także posłużenie się przez ustawodawcę w art. 3 ustawy zmieniającej z 14 kwietnia 2000 r. pojęciem “mieszkania zakładowego”. Pojęcie to znane ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe (Dz.U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.; dalej: prawo lokalowe) utraciło swój normatywny sens