Wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004, sygn. K 33/03

1. Pismem z 10 grudnia 2003 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się o zbadanie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów ustawy z dnia 2 października 2003 r. o biokomponentach stosowanych w paliwach ciekłych i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 199, poz. 1934; dalej: ustawa o biokomponentach). Zakres zaskarżenia obejmował niezgodność po pierwsze: art. 12 ust. 1 i 6 oraz art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o biopaliwach z art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, po wtóre: art. 12 ust. 1 i 6 tej ustawy z art. 31 Konstytucji oraz po trzecie: art. 14 ust. 1 tejże ustawy z art. 54 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 76 Konstytucji.

Przedstawiając zasadnicze uregulowania ustawy o biokomponentach Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił uwagę, że biokomponenty mają być wprowadzane do obrotu „w danym roku kalendarzowym”, a zatem w poszczególnych jego okresach w paliwach dostarczanych stacjom paliw może być różna ilość biokomponentów, zaś klient nie będzie miał wiedzy ani gwarancji co do tego, jaka dokładnie ilość biokomponentów znajduje się w nabywanym paliwie. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił, że Rada Ministrów – wydając rozporządzenie, o którym mowa w art. 12 ust. 6 ustawy – uwzględnić ma wyniki badań nad wpływem na eksploatację pojazdów jedynie biopaliw ciekłych, natomiast nie ma takiego obowiązku w odniesieniu do wyników badań nad wpływem paliw ciekłych. Oznacza to, że autor rozporządzenia nie powinien kierować się wynikami badań nad wpływem paliw ciekłych na eksploatację pojazdów, mimo że nie były one dotąd stosowane w Polsce na masową skalę.

Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił, że nie do niego należy ocena celowości wprowadzenia przepisów dotyczących stosowania w paliwach biokomponentów, jak również ocena ich wpływu