Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 11 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt K 33/07 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Rozdział 4 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, ze zm.; dalej:
ustawa o NIK) zawiera przepisy dotyczące pracowników Najwyższej Izby Kontroli (dalej: NIK). Wśród tych regulacji są m.in.:
– art. 89 ust. 5 ustawy o NIK: „Obwiniony [w postępowaniu dyscyplinarnym] może ustanowić obrońcę tylko spośród pracowników
mianowanych Najwyższej Izby Kontroli”;
– art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o NIK: „Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym można rozwiązać za wypowiedzeniem w razie (…)
osiągnięcia wieku i stażu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów o powszechnym zaopatrzeniu
emerytalnym pracowników”.
2. Powyższe przepisy stały się przedmiotem wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej: RPO, Rzecznik, wnioskodawca) do Trybunału
Konstytucyjnego z 13 lipca 2007 r. o zbadanie zgodności:
– art. 89 ust. 5 ustawy o NIK z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
– art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy o NIK w zakresie, w jakim stwarza podstawę rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowiedzenia
z pracownikiem mianowanym – kobietą wcześniej niż z pracownikiem mianowanym – mężczyzną, z art. 32 i art. 33 Konstytucji.
Uzasadniając zarzuty dotyczące art. 89 ust. 5 ustawy o NIK, Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że przepis ten pozbawia pracownika
mianowanego Najwyższej Izby Kontroli możliwości ustanowienia w postępowaniu dyscyplinarnym fachowego obrońcy (adwokata lub
radcy prawnego). Obrona powierzona pracownikowi mianowanemu NIK nie gwarantuje zaś – nawet przy dołożeniu przez tę osobę najwyższej
staranności – należytego poziomu obrony obwinionego m.in. ze względu na niedostateczne doświadczenie i wiedzę z