Trybunał Konstytucyjny uznał, że upoważnienie organu administracji do przymusowego przekwaterowania najemcy bez wyroku sądu narusza konstytucyjną zasadę równej ochrony praw majątkowych, tworząc nieuzasadnioną dyskryminację najemców lokali wojskowych.
Istota
Rzecznik Praw Obywatelskich zakwestionował przed Trybunałem Konstytucyjnym art. 42 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis ten upoważniał dyrektora oddziału terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do zarządzenia, po wypowiedzeniu umowy najmu, przymusowego przekwaterowania najemcy bez uprzedniego uzyskania prawomocnego wyroku sądowego. W postępowaniu udział wzięli także Prokurator Generalny, Minister Obrony Narodowej i Sejm RP, prezentując…
📖jeszcze 138 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: 1. Artykuł 42 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433; zm.: z 1996 r. Nr 106, poz. 496; z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 80, poz. 506, Nr 106, poz. 678; z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w zakresie, w jakim upoważnia on dyrektora oddziału terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po upływie terminu wypowiedzenia umowy najmu, do zarządzenia przymusowego przekwaterowania byłego najemcy bez uprzedniego uzyskania w tej sprawie prawomocnego wyroku sądowego, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że wprowadza zróżnicowanie ochrony praw majątkowych przysługujących najemcom lokali mieszkalnych. 2. Artykuł 42 ust. 4 ustawy powołanej w pkt. 1 wyroku jest zgodny z art. 2 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 20 października 1998 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 42 ust. 4 ustawy
z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433 ze zm.; dalej: ustawa
o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych) w zakresie, w jakim upoważnia dyrektora oddziału terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej,
po upływie terminu wypowiedzenia umowy najmu, do zarządzenia przymusowego przekwaterowania byłego najemcy bez uprzedniego
uzyskania w tej sprawie prawomocnego wyroku sądowego, z art. 2, art. 64 ust. 2 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 i 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych w wypadkach określonych w art. 38, 41, 43 i 44 dyrektor
oddziału terenowego Agencji wydaje decyzje o zwolnieniu kwatery lub wypowiada umowę najmu, a po uprawomocnieniu się decyzji
lub upływie terminu wypowiedzenia zarządza przymusowe przekwaterowanie. W myśl art. 45 powyższej ustawy przymusowego przekwaterowania
dokonuje organ egzekucyjny na wniosek dyrektora oddziału terenowego Agencji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji. Szczegółowy tryb postępowania w sprawach przekwaterowania żołnierzy zawodowych i innych osób zamieszkujących
w kwaterach lub lokalach mieszkalnych regulują przepisy rozdziału 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja
1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr
65, poz. 320). Zgodnie z tymi przepisami dyrektor oddziału terenowego Agencji występuje do organu egzekucyjnego z wnioskiem
o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przypadku, gdy osoba zajmująca kwaterę nie opuściła jej pomimo upływu terminu określonego
w decyzji o zwolnieniu lub gdy najemca nie zwolnił lokalu pomimo upływu terminu wypowiedzenia.
Zdaniem wnioskodawcy rozwiązanie przyjęte w stosunku do najemców lokali mieszkalnych budzi poważne zastrzeżenia, w szczególności
podstawa wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przytoczonymi
📖jeszcze 7390 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.