Trybunał Konstytucyjny uznał, że zwolnienia podatkowe dla zakładów pracy chronionej i aktywności zawodowej, służące realizacji konstytucyjnego obowiązku pomocy osobom niepełnosprawnym, są zgodne z zasadą zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego odpowiedniego udziału w dochodach publicznych.
Istota
Pięć gmin (Buk, Dopiewo, Grodzisk Wielkopolski, Komorniki, Tarnowo Podgórne) zaskarżyło do Trybunału Konstytucyjnego art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który wprowadza zwolnienia podatkowe dla zakładów pracy chronionej i zakładów aktywności zawodowej. Gminy argumentowały, że przepis ten uszczupla…
📖jeszcze 95 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776; zm.: Nr 160, poz. 1082; z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019, Nr 162, poz. 1118 i 1126) jest zgodny z art. 167 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na rozprawie 16 marca 1999 r. przedstawiciel wnioskodawców podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu
wniosku. Ponadto stwierdził, że wprawdzie przewidziana w ustawie z 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego
w latach 1999 i 2000 subwencja ogólna składa się, między innymi, z części rekompensującej kwoty utraconych z tytułu ulg i
zwolnień dochodów gmin, w tym również zwolnień przewidzianych w zaskarżonym przepisie, i że subwencje te wychodzą naprzeciw
oczekiwaniom gmin, jednakże nie rekompensują dochodów utraconych przez gminy w przeszłości. Uchwalenie powołanej ustawy należy,
w ocenie wnioskodawców, uznać za dowód niezgodności z konstytucją poprzedniego stanu prawnego. Przedstawiciel wnioskodawców
stwierdził również, że ustawodawca zwykły nie może korzystać z przewidzianej w art. 217 konstytucji swobody w przyznawaniu
ulg i zwolnień podatkowych z naruszeniem innych norm konstytucyjnych.
Przedstawiciel Sejmu wnosił o stwierdzenie, że zaskarżony przepis jest zgodny z art. 167 ust. 1 konstytucji. Podniósł, że
przyznanie ulg i zwolnień podatkowych dla zakładów pracy chronionej oraz zakładów aktywności zawodowej jest realizacją normy
konstytucyjnej. Art. 69 konstytucji nakłada na władze publiczne obowiązek udzielania osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu
egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Zwolnienia podatkowe przewidziane w zaskarżonym przepisie
umożliwiają funkcjonowanie zakładów pracy chronionej i aktywności zawodowej, a przez to dają osobom niepełnosprawnym możliwość
uzyskania odpowiedniego zatrudnienia. Zatrudnienie osób niepełnosprawnych sprawia, że nie są one objęte pomocą społeczną,
której koszty ponosiłyby przede wszystkim gminy. Przedstawiciel Sejmu podkreślił również, że ciężary realizacji obowiązku
udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym ponosi przede wszystkim Skarb Państwa, gdyż przewidziane w zaskarżonym przepisie
zwolnienia obejmują głównie podatki, z których wpływy stanowią dochód budżetu centralnego. Ponadto przedstawiciel Sejmu podniósł,
że obecnie przepisem art. 24 pkt 2 lit. a
📖jeszcze 2960 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.