Wyrok TK z dnia 05 grudnia 2000, sygn. K 35/99

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem z 20 listopada 1999 r. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 21, poz. 124 ze zm.). Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym może nastąpić w drodze wypowiedzenia m.in. w razie nabycia prawa do emerytury na podstawie przepisów dotyczących ogółu pracowników. Analogiczną treść ma zaskarżony przepis art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych, który zezwala na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem samorządowym mianowanym w drodze wypowiedzenia w razie nabycia przez niego prawa do renty lub emerytury. Przepisy regulujące ogólne zasady ubezpieczenia emerytalnego określają wiek emerytalny kobiet na 60 lat, zaś mężczyzn – na 65 lat. Wiek emerytalny kobiet jest więc o 5 lat niższy od wieku określonego dla mężczyzn (art. 24 ust. 1, art. 27 oraz art. 28 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.). Wymieniona ustawa umożliwia wprawdzie – zdaniem Rzecznika – podejmowanie pracy zawodowej bez groźby zawieszenia emerytury przez kobiety, które ukończyły 60 lat oraz przez mężczyzn, którzy ukończyli 65 lat, jednak jest to możliwe dopiero w ramach nawiązanego następnego stosunku pracy. Zależy to zatem od woli dotychczasowego lub nowego pracodawcy; obowiązujące przepisy prawne nie gwarantują bowiem wymienionym osobom – po rozwiązaniu