Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt K 36/11 |
Uzasadnienie:
I
1. Grupa posłów na Sejm (dalej także: wnioskodawca) pismem z 22 grudnia 2011 r. wniosła o stwierdzenie niezgodności całej
ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów
medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696, ze zm.; dalej: ustawa o refundacji) z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art.
42 ust. 1 Konstytucji. Alternatywnie, wnioskodawca wniósł o stwierdzenie niezgodności z przepisami Konstytucji poszczególnych
przepisów wyżej wymienionej ustawy:
– art. 3 ust. 1 i art. 74 ust. 1-4, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 1-8, art. 8, art. 11 ust. 1 i 5, art. 12 pkt
3, 4 i 10, art. 13 ust. 1-8, art. 25 pkt 14 lit. c, art. 32 ust. 2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 41 ust. 1-7, art.
48 ust. 1-6, art. 49 ust. 1-4 ustawy o refundacji z art. 2, art. 20, art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji;
– art. 50, art. 51, art. 52, art. 53 i art. 54 ustawy o refundacji z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji oraz
– art. 86 pkt 1 i 2 ustawy o refundacji z art. 2 Konstytucji.
1.1. Uzasadniając zarzut niekonstytucyjności całej ustawy o refundacji, wnioskodawca wskazał, że ustawa narusza zasadę prawidłowej
legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji. Zdaniem grupy posłów, ustawa jest miejscami niezrozumiała, zawiera zamienne definicje
i nieokreślone sformułowania. Wnioskodawca wskazał kilkanaście przepisów ustawy, niewymienionych w petitum wniosku, zarzucając, że czynią one kwestionowaną ustawę nieczytelną w wielu miejscach i utrudniają zrozumienie stanowionego
prawa. Grupa posłów wskazała, że ustawodawca stosuje różne definicje dla tych samych podmiotów, odsyła do innych ustaw, a
jednocześnie