Wyrok TK z dnia 06 października 1998, sygn. K 36/97

1. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o stwierdzenie zgodności art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 75, poz. 468) z art. 2, art. 7 i art. 46 Konstytucji RP. Kwestionowany art. 22 ust. 4 ustawy powierza organowi administracji specjalnej, jakim jest wojewódzki inspektor farmaceutyczny, uprawnienie do orzekania o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków, substancji, preparatów lub prekursorów, o ile nie zostało wszczęte postępowanie karne. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich został spełniony konstytucyjny wymóg określenia przez ustawę sytuacji, w której następuje przepadek rzeczy na rzecz Skarbu Państwa, ale nie została spełniona przesłanka wyłączności sądu w sprawach orzekania o przepadku rzeczy, określona w art. 46 konstytucji. Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na stanowisku, że ustawowo wskazane sytuacje, w których następuje przepadek ściśle określonych substancji na rzecz Skarbu Państwa nie może odbywać się w trybie określonym przepisami postępowania egzekucyjnego w administracji. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity z 1991 r. Dz.U. Nr 36, poz. 161 ze zm.) określa postępowanie i środki przymusowe stosowane przez organy administracji rządowej i organy gminy w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, a także sposób zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Istota orzeczenia o przepadku rzeczy ma charakter konstytutywny i prowadzi do pozbawienia określonego podmiotu prawnego prawa własności danej rzeczy. Z art. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że ustawa ta określa jedynie postępowanie i środki przymusowe, stosowane przez organy administracji rządowej i gminy. Przedmiotem regulacji zawartej w