Postanowienie TK z dnia 25 października 2005, sygn. K 37/05

1. Pismem z 5 września 2005 r. grupa senatorów zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. Nr 175, poz. 1461; dalej: nowelizacja) z art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa ta – uchwalona na 108 posiedzeniu Sejmu RP w dniu 29 lipca 2005 r. – do dnia złożenia wniosku nie była opublikowana.

Wnioskodawcy stwierdzili, że zaskarżony przepis zmienił dotychczasową treść art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 ze zm.; dalej: ustawa pielęgniarska) ustalając, że praktyka pielęgniarek i położnych (indywidualna, specjalistyczna albo grupowa) nie może być wykonywana w zakładzie opieki zdrowotnej (dalej: z.o.z.) na podstawie umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych (dalej: kontrakt; art. 27a ust. 1 ustawy pielęgniarskiej wcześniej nie pozwalał na wykonywanie w publicznym z.o.z. jedynie praktyki grupowej). Pierwotnie ustawa wprowadziła możliwość tzw. samozatrudnienia w ramach z.o.z., nie ograniczając możliwości pracy w charakterze pielęgniarki (położnej) jedynie do stosunku pracy. Stanowiła też, że za równoznaczne z praktyką indywidualną lub specjalistyczną praktyką indywidualną uważa się wykonywanie zawodu pielęgniarki (położnej) poza z.o.z. na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej. Wnioskodawcy podali, że z możliwości wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej w ramach kontraktu skorzystało blisko 20 tysięcy pielęgniarek (z ok. 220-250 tysięcy ogółem zatrudnionych), które – w opinii związków pracodawców – są osobami najlepiej wykształconymi na medycznym rynku pracy (kończą specjalistyczne kursy, zdobywają tytuły naukowe).

Wnioskodawcy wskazali, że kierując się argumentami Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych (dalej: NRPiP) Sejm uchwalił 8 lipca 2005 r. ustawę