Postanowienie TK z dnia 06 listopada 2001, sygn. K 38/00

1. Wnioskiem z 30 listopada 2000 r., grupa posłów zwróciła się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 6, art. 6b ust. 1, ust. 5 i ust. 7 oraz art. 7a ust.1 ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. Nr 101, poz. 628; zm.: z 1998 r. Nr 156, poz. 1018; z 2000 r. Nr 88, poz. 986) z art. 2, art. 24, art. 32, art. 66 ust. 1 oraz z art. 68 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zakwestionowany art. 6 ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, przyznaje osobom spełniającym warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, które określone zostały w ustawie z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 25, poz.128 ze zm.), zasiłek przedemerytalny, o którym mowa w art.37j ust.3 i ust.6 ustawy.

Przepis ten niezasadnie zdaniem wnioskodawców ogranicza prawo do uzyskania zasiłku przedemerytalnego poprzez wprowadzenie wymagania zatrudnienia w wymienionych w załącznikach do ustawy zakładach do czasu zaprzestania produkcji wyrobów zawierających azbest i oczyszczenia tych zakładów z azbestu, ale nie później niż do 31 grudnia 1999 roku, a ponadto niezasadnie uzależnia uzyskanie zasiłku od spełnienia warunku zatrudnienia we wskazanych w ustawie zakładach w dniu wejścia w życie tej ustawy oraz to ażeby, rozwiązanie stosunku pracy z ostatnim pracodawcą nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

Zdaniem wnioskodawców funkcją zaskarżonych przepisów nie jest zatem ułatwienie restrukturyzacji zakładów, które mają zaprzestać produkcji wyrobów zawierających azbest. Wszystkie zaskarżone przepisy statuują uprawnienia, które w zamierzeniu ustawodawcy mają stanowić swoistą rekompensatę za utratę zdrowia w wyniku długotrwałego zatrudnienia w warunkach szkodliwych dla zdrowia.

Zróżnicowanie uprawnień pracowników, którzy zatrudnieni byli w takich samych, tzn. jednakowo szkodliwych warunkach