Istotą sprawy było znalezienie konstytucyjnego balansu pomiędzy celami ustawy lustracyjnej, tj. jawnością życia publicznego i ochroną państwa przed szantażem, a ochroną fundamentalnych praw i wolności jednostki, takich jak prawo do prywatności, prawo do obrony, zasada nullum crimen sine lege i ochrona zaufania obywatela do państwa, gdzie Trybunał uznał większość rozwiązań ustawy za zgodne z…
Istota
Grupa 141 posłów na Sejm RP III kadencji złożyła 8 grudnia 1997 r. wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP ustawy z 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne. Wniosek ten zastąpił wcześniejszy wniosek grupy 95 posłów II kadencji, który został umorzony z powodu wygaśnięcia ich mandatów. Przedmiotem kontroli były liczne przepisy ustawy lustracyjnej, a postępowanie toczyło się z udziałem wnioskodawców, Sejmu RP i Prokuratora…
📖jeszcze 184 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: 1/ Art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 roku o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944 - 1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443; zm.: Dz.U. Nr 88, poz. 554) nie jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2/ Art. 4 wyżej powołanej ustawy rozumiany jako obejmujący współpracę, dla której stwierdzenia nie wystarczy samo wyrażenie woli współdziałania z organami wymienionymi w tym przepisie, lecz konieczne są także faktyczne działania świadomie urzeczywistniające podjętą współpracę, nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 3/ Art. 4 powołanej ustawy nie jest niezgodny z art. 82 i art. 85 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 4/ Art. 6 powołanej ustawy nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 5/ Art. 7 ust. 1 punkty: 1, 2 i 11 powołanej ustawy nie jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 2 i 3 oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 6/ Art. 20 powołanej ustawy w zakresie, w jakim stanowi, że do osoby lustrowanej mają zastosowanie przepisy dotyczące oskarżonego w postępowaniu karnym, rozumiany jako zapewniający gwarancje procesowe, jest zgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 7/ Art. 27 ust. 2 pkt. 2 lit. b) powołanej ustawy jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą demokratycznego państwa prawnego przez to, że dopuszcza możliwość wznowienia na niekorzyść osoby lustrowanej postępowania lustracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, bez określenia terminu w jakim wznowienie takie może nastąpić. 8/ Art. 28 powołanej ustawy nie jest niezgodny z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 9/ Art. 30 powołanej ustawy rozumiany jako powodujący skutki prawne w stosunku do funkcji publicznych wyczerpująco wymienionych w art. 7 ust. 1 ustawy, o których powierzenie lub dalsze sprawowanie ubiega się osoba lustrowana, nie jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 10/ Art. 36 pkt. 3 ustawy jest niezgodny z art. 127 ust. 3 w związku z art. 62 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że bez zachowania warunków przewidzianych w tych przepisach Konstytucji pozbawia kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej biernego prawa wyborczego. 11/ Art. 37 i art. 38 ustawy nie są niezgodne z art. 62 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Trybunał Konstytucyjny p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 39 ust. 2 w związku z art. 39 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), uznając wydanie orzeczenia za zbędne, umorzyć postępowanie w zakresie: 1) dotyczącym stwierdzenia zgodności art. 17 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944 – 1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443; zm.: Dz.U. Nr 88, poz. 554) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dotyczącym stwierdzenia zgodności art. 21 ust. 2 wyżej powołanej ustawy z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. 10 lipca 1997 r. grupa 95 posłów na Sejm złożyła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek (pierwszy) o zbadanie zgodności z
konstytucją przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub
współpracy z nimi w latach 1944 - 1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz.U. Nr 70, poz. 443). Wniosek ten - zarejestrowany
w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt K. 27/97 – nie został merytorycznie rozpoznany z tego względu, że 19 października
1997 r. upłynęła II kadencja Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i wygasły mandaty posłów – sygnatariuszy wyżej przedstawionego
wniosku. Wobec dominującego w orzecznictwie TK poglądu, iż zgodnie z zasadą dyskontynuacji wnioskodawcy tracą legitymację
do występowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (takie stanowisko zajął TK w postanowieniu z 2 czerwca 1993 r., U. 4/93, OTK w 1993 r., cz. II, s. 235 i U. 5/93, tamże, s. 237; odmienne w orzeczeniu z 25 lutego 1992 r., K. 3/91, OTK w 1992 r., cz. I, s. 14–15), Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 12 listopada 1997 r. umorzył postępowanie w tej
sprawie.
Ze względu na zbieżność tego wniosku z wnioskiem z 8 grudnia 1997 r. złożonym przez grupę posłów III Kadencji Sejmu RP, a
który jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, zasługuje na krótkie omówienie zarówno treść tego pierwszego wniosku,
jak i zajęte w jego sprawie stanowisko.
W sprawie K. 27/97 wnioskodawcy, wyrażając pogląd, że cała ustawa jest z legislacyjnego punktu widzenia ułomna, narusza prawa
obywatelskie i dobra osobiste obywateli, w stosunku do poszczególnych przepisów tej ustawy sformułowali następujące zarzuty:
– zawarte w art. 6 i art. 7 kwestionowanej ustawy zobowiązanie osób wymienionych w art. 7 do złożenia oświadczenia lustracyjnego
prowadzi do sytuacji “samooskarżenia się”,
📖jeszcze 14 263 słowa
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.