Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2000 r.
|
| Sygn. akt K 4/00 |
Uzasadnienie:
I
1. Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych zwróciła się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 22
ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140, poz. 939 ze zm.; dalej: zaskarżona ustawa lub
prawo bankowe), z art. 42 ust. 3 i z art. 2 Konstytucji RP.
Zdaniem wnioskodawcy, zaskarżony przepis stanowiący, że Komisja Nadzoru Bankowego odmawia wyrażenia zgody na powołanie członków
zarządu banku, w tym prezesa banku, jeżeli prowadzone jest przeciwko nim postępowanie karne lub karne skarbowe, narusza konstytucyjną
zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.
Zasada domniemania niewinności oznacza, iż tak długo, dopóki sąd nie wyda prawomocnego wyroku skazującego lub postanowienia
o warunkowym umorzeniu postępowania, oskarżony jest – w sensie prawnym – niewinny. Konsekwencją obowiązywania zasady domniemania
niewinności jest niemożność wyciągania jakichkolwiek ujemnych, trwałych konsekwencji wobec osoby oskarżonej aż do momentu,
w którym postępowanie nie zakończy się prawomocnym orzeczeniem sądu rozstrzygającym w kwestii winy (skazanie, warunkowe umorzenie).
Przyjęte i powszechnie akceptowane jest, że dopuszczalne jest stosowanie wobec oskarżonego tylko i wyłącznie takich środków
określonych w kodeksie postępowania karnego, które mają na celu zakończenie postępowania w normalnym trybie. Dopuszczalne
są zatem też środki służące zabezpieczeniu prawidłowego toku procesu, jak środki zapobiegawcze, włącznie z tymczasowym aresztowaniem,
których stosowanie nie łączy się z domniemaniem winy. Poza ramami i celami procesu karnego dopuszcza się stosowanie środków
innego rodzaju, np. zawieszenie oskarżonego w prawie wykonywania zawodu lub funkcji na czas postępowania, ale nie jest to
równoznaczne z kategorycznym pozbawieniem prawa wykonywania zawodu z powodu wszczęcia przeciwko niemu procesu karnego.
Wnioskodawca wskazał, że proceduralny charakter zasady domniemania niewinności, rozciągający się na cały proces karny, aż
do zakończenia postępowania odwoławczego, potwierdzony jest w orzecznictwie Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.